Dünyanın Unuttuğu Savaş, Bir Kıyamet Sahnesi Gibi
New York Times
Unutulmuş bir cephe hattında isyancılar, ormanın derinliklerinde savaşıyor.
Ordunun bombaları beş yıldır olduğu gibi yağmaya devam ediyor.
Siviller hayatlarını yeniden kurmaya çalışıyor ama ölüm onları bulmayı sürdürüyor.
Bu, gölgelerde süren Myanmar iç savaşı.
Hannah Beech ve Daniel Berehulak, bu haber için Myanmar’ın harap olmuş iç bölgesi Anyar’da isyancı güçlerle yaklaşık bir hafta geçirdi.
Myanmar’daki yalnız bir tepenin üzerinden, beklenmedik bir komutan karşı sırttaki düşmanı izliyordu. Toz kaplı gözlüklerinin ardından gözlerini kıstı. Rüzgâr kuru toprağı havalandırırken, beş yıldır isyancı liderlik yapan Dr. Lone Lone öksürüğünü bastırdı, ardından hafifçe hırıltılı nefes aldı.
Adamları onu selamladı. Duruşları kusursuzdu; silahları için aynı şeyi söylemek zordu.
İç savaşın şiddetle sürdüğü ve dünyanın unuttuğu Myanmar’ın kalbinde, isyancı gruplar hem silah hem insan gücü bakımından yetersiz durumda. Onları destekleyen siviller ise ordunun durmak bilmeyen baskınlarıyla karşı karşıya. Ordu, 2021’de kısa süreli seçimle gelen yönetimi bir darbeyle aniden sona erdirmişti. Myanmar’ın generalleri ülkeyi yeniden tam bir askeri diktatörlüğe döndürdü, ulusu parçaladı ve insani krizi ateşledi.
İran, Ukrayna, Lübnan ve diğer küresel çatışmaların üzerine çevrilen spot ışıklarından uzakta, yaklaşık 50 milyon nüfuslu Güneydoğu Asya ülkesi Myanmar sessizce çöktü.
Kısa süre önce New York Times fotoğrafçısı Daniel Berehulak ile birlikte Dr. Lone Lone’a eşlik ederek isyancıların kontrolündeki bir bölgeye gittik. Burası, Myanmar’ın orta kesimindeki Anyar bölgesiydi. İsyancılara göre ordu sivil hükümeti devirdiğinden ve siyasi ile ekonomik reformları ortadan kaldırdığından beri buraya hiçbir yabancı gazeteci gitmemişti.
Bir isyancı asker —aslında daha çocuk denecek yaştaydı— kendisine silahlı bir insansız hava aracının dolaştığı söylenen gökyüzünü işaret etti. Önceki üç gün boyunca Dr. Lone Lone ve adamlarından oluşan bir grup; dronlardan, savaş uçaklarından, saldırı helikopterlerinden ve hatta ellerindeki bombaları atmak isteyen paramotor pilotlarından kaçmıştı. Obüslerle vurulmuş ya da Myanmar ordusu tarafından ateşe verilmiş köylerden geçmişlerdi. Uzaklarda bir yerdeki drone, Dr. Lone Lone’un en büyük endişesi değildi.
Yine de geri çekilmemizi istedi.
“Keşke Myanmar’a bombalar olmadan gelebilseydiniz,” dedi. “Ülkemi seviyorum.”
2021 darbesinden sonra ordu karşıtı güçler ayağa kalktı ve ülkenin yarısından fazlasında kontrolü ele geçirdi. Bazı isyancı gruplar, Myanmar’ın bölgeler için daha fazla hak içeren federal bir demokrasiye dönüşmesi için savaştıklarını söylüyor.
İsyancı gruplar, sürgündeki hükümetle birlikte “Özgür Myanmar” adını verdikleri dağınık bölgelerde okullar ve hastaneler kurdu. Bu özgürleştirilmiş bölgelerin genişleyip birleşeceğini ve Myanmar’ı 1962’de demokratik yolla seçilmiş hükümetten iktidarı ilk kez ele geçirdiğinden beri sindiren ordunun sonunda kontrolü bırakmak zorunda kalacağını umuyorlardı.
Ülkenin kurak orta bölgesinde yer alan Anyar, orduya karşı silahlı direnişin en güçlü kalelerinden biri. Darbeden sonraki yıllarda Daniel ve ben, etnik azınlıkların onlarca yıldır süren isyanlarının bulunduğu sınır bölgelerinden haberler yaptık. Bu bölgeler Myanmar ordusunun sık saldırılarına maruz kalsa da başka ülkelere uzanan ikmal hatlarına sahip. Silahlar, istihbarat ve arada sırada gazeteciler buraya girebiliyor.
Buna karşılık Anyar, ordunun öfkesinin en ağır kısmını çekmesine rağmen izole edilmiş durumda. Bölge, ülkenin Bamar etnik çoğunluğuna ev sahipliği yapıyor ve tarihsel olarak, kendisi de büyük ölçüde Bamar olan orduya desteğin kaynağıydı. Ancak ülkeyi daha karanlık bir çağa geri sürükleyen darbe, Anyar’da birçok insanı orduya karşı çevirdi. Bu algılanan sadakatsizliğin bedeli yıkıcı oldu.
İç savaşın beşinci yılında, uluslararası yardım kuruluşlarının erişiminden uzakta, kıyameti andıran bir iç bölgeyle karşılaştık. Zayıf öküzlerle sürülen tarım arazileri ve tozlu köylerin üzerindeki gökyüzünden Myanmar ordusunun ölüm araçları düzensiz bir dokunulmazlıkla can alıyordu. İzolasyon içindeki Anyar, silah, gerilla ve giderek artan biçimde umut konusunda da felç edici eksiklikler yaşıyor.
Cunta lideri U Min Aung Hlaing, iktidarını korumak için mart ayında ordu komutanlığı görevinden ayrıldı ve sivil cumhurbaşkanlığı makamına geçti. Ordunun vekil partisinin fiilen tek seçenek olduğu kontrollü seçimleri yönetti. Orduya göre, devirdiği sivil lider Daw Aung San Suu Kyi nisan ayında hapishaneden ev hapsine alındı.
Bay Min Aung Hlaing’in cumhurbaşkanlığını devralmaya hazırlandığı ayda, insan hakları grupları Myanmar’daki aylık sivil ölüm sayısının darbeden bu yana en yüksek seviyeye ulaştığını bildirdi. Birleşmiş Milletler’e göre ülke genelinde son beş yılda 90 binden fazla sivil ve savaşçı öldü, 3,7 milyon insan yerinden edildi. Çatışma izleme kuruluşu A.C.L.E.D.’ye göre Filistin toprakları dışında Myanmar geçen yıl dünyanın en fazla çatışma yaşanan yeriydi; ancak en ölümcül yer değildi.
Ordu sözcüsü General Zaw Min Tun, bana verdiği röportajda hava saldırılarının “meşru askeri hedeflere dair sağlam bilgi aldığımız için” emredildiğini söyledi.
“Hava saldırılarında bu kadar çok sivilin öldüğü iddiası yalnızca propaganda,” dedi.
Güzergâhımızdaki çeşitli noktalarda bombalar, biz gelmeden hemen önce ya da ayrıldıktan hemen sonra düştü. Bu, Anyar’daki hava saldırılarının ne kadar yaygın olduğunun bir göstergesiydi. Bir ara bulunduğumuz yerden birkaç kilometre uzaklıktaki bir köy, hafif helikopter benzeri araçlar olan jirokopterler tarafından vuruldu. Geceyi geçirdiğimiz bir topluluğa dronlar ölümcül yükler bıraktı. Savaş uçaklarının ardındaki izleri takip ettik ve silahlı paramotorları aramak için gökyüzüne baktık.
A.C.L.E.D.’ye göre mart ayında Myanmar ordusunun yaklaşık 240 hava saldırısı 400’den fazla insanı öldürdü; bunların çoğu Anyar’daydı. Nisan ortasında, Anyar’ın Monywa ilçesindeki bir köye iki jirokopter saldırdı ve en az 17 kişiyi öldürdü. Orta Myanmar’da bulunduğumuz süre boyunca, insan hakları grupları tarafından kaydedilmemiş en az dokuz sivil ölümünü doğruladık. Bu günlük ölüm ritmi dış dünya tarafından neredeyse hiç fark edilmiyor.
Myanmar askerleri tarafından yakılan evinin enkazından molozları süpüren Anyar sakini U San Nyaung bana, “Yabancılar bize ne olduğunu biliyor mu?” diye sordu.
Anyar’daki cephe hattına ulaşmak için gece ve kamuflajla yolculuk ettik. Normalde yaklaşık üç saat sürecek bir yolu katetmemiz üç gün aldı. Araba, motosiklet, tekne ve yürüyerek ilerledik. Arka yolları, dağ patikalarını, nehirleri ve cephe hattına yarım milden daha yakın otoyol parçalarını kullandık. Anyar’da ziyaret ettiğimiz birçok yerin dış dünyayla neredeyse hiç bağlantısı yoktu; askeri kesintiler nedeniyle güvenilir cep telefonu sinyali ve internet yoktu.
Güvenlik gerekçesiyle adını vermediğimiz, ziyaret ettiğimiz çoğu yer gibi Bay San Nyaung’un köyünde de yaklaşık 200 ev yangında yok olmuştu. Ardından tepeden bombalar düşmüştü. Bu patlamalarda biri Budist keşiş olmak üzere üç kişi öldü. Ordu son bir sürpriz daha bırakmıştı: Askerler ayrıldıktan sonra da can kaybı yaşansın diye evlerin ve Budist tapınaklarının yakınına kara mayınları yerleştirmişti.
Bay San Nyaung ağlamaya başladı; gözyaşları büyük ve gerçekti.
“Ukrayna’yı, Gazze’yi biliyorum. Onlar için çok üzülüyorum,” dedi. “Aynı acıyı paylaşıyoruz.”
Myanmar iç savaşının kökleri 1962’ye uzanıyor. O yıl bir general, etnik milislerin saldırıları karşısında ülkenin parçalanmasını önlemek için ordunun gerekli olduğunu iddia ederek iktidarı ele geçirdi. Etnik azınlıkların özerklik, hatta bağımsızlık talep ettiği bu isyanlar onlarca yıldır sürüyor. Bunlardan biri, dünyanın en uzun süren etnik isyanlarından biri kabul ediliyor. Ancak iç savaşın bu son patlamasında Bamar etnik çoğunluğunun isyanı, çatışmayı ülke geneline yaydı.
Dr. Lone Lone, “Ordu bu kez Bamarların da onlara karşı olduğunu kabullenemiyor,” dedi. “Bu yüzden bize karşı en acımasız onlar.”
41 yaşındaki Dr. Lone Lone, 120 askerden oluşan bir tabura komuta etmeyi hiç planlamamıştı. Silahlı isyancı olarak kariyerinin bu kadar beklenmedik olmasının nedeni yalnızca miyopluğu, astımı ya da kronik bel ağrısı değildi. Çalışan filleriyle ünlü bir Anyar kasabasında doğmuş, tıp okumuş ve ardından kendi kliniğini işletmişti.
2021’de Dr. Lone Lone, Avrupa’da büyük bir tura çıkmak üzereydi. Derken darbe oldu ve cunta Myanmar’ın seçilmiş liderlerini hapse attı. Dr. Lone Lone barışçıl protestolara katıldı. Ancak ordu, küçük çocuklar dahil yüzlerce silahsız protestocuyu başından ya da kalbinden vurarak bastırma harekâtına başlayınca bir sınır bölgesine kaçtı. Orada etnik milisler, onun gibi beyaz yakalı kentlilere temel eğitim verdi.
“Ben silah tutmakta değil, stetoskop tutmakta iyiydim,” dedi Dr. Lone Lone.
Yine de Dr. Lone Lone saygı uyandırıyordu. Önce bir sağlık birliği yönetti. Daha sonra memleketinden gönüllüleri ikna ederek, Myanmar’ın sürgündeki hükümeti altında gevşek şekilde örgütlenmiş milisler koalisyonu olan Halk Savunma Güçleri’ne bağlı bir tabur kurdu. Askerleri bize darbe öncesi dönem için kullandıkları ifadeyle “B.C. çağı”ndaki hayatlarından bahsetti. Biri üniversitede fizik bölümünün ikinci yılındaydı. Bir diğeri pazarlamada çalışıyordu. Bazı savaşçılar silaha sarıldıklarında henüz ergendi. İkisi hâlâ sadece 17 yaşındaydı. Daha yaşlı askerler ise normal hayatlarını —flört geceleri, evlilik, çocuklar, hasatlar, sahil tatilleri— “devrim” dedikleri şey uğruna askıya almıştı.
Buna rağmen bazı B.C. alışkanlıkları sürüyordu. Toprak yollarda kamyonet kullanan bir asker, cephe hattı yakınında böyle bir nezakete pek gerek olmamasına rağmen sinyal vermeyi sürdürüyordu.
Dr. Lone Lone’un askerleri bu cephe hattına yalnızca bir hafta önce gelmişti. Aralık sonunda, kuzey Shan eyaletinde yedi ay süren bir çatışma, Dr. Lone Lone’un taburu dahil 15 isyancı taburun geri çekilmesiyle sonuçlandı. Myanmar ordusu silahlarını Rusya ve Çin’den satın alıyor. İsyancılar ise Batı’nın, Ukrayna’da olduğu gibi, kendi mücadelelerini finanse edeceğine dair umutlarını uzun zaman önce kaybetmiş durumda. Dr. Lone Lone’un savaşçıları o kadar hızlı çekilmek zorunda kaldı ki, Myanmar’ın savaş geçmişini hatırlatan değerli savaş fillerini geride bırakmak zorunda kaldılar.
“Kurşun eksiğimiz var,” dedi Dr. Lone Lone. “Federal demokrasi için savaşmamıza rağmen Amerika Birleşik Devletleri ve Avrupa’dan destek almadığımız için devrimimizde moralim bozuluyor.”
Myanmar generalleri ise Çin, Hindistan ve Tayland gibi komşulardan destek alıyor. Bu ülkeler çoğunlukla istikrarsızlık ve kaosun sınırlarından taşmasını önlemeye çalışmakla ilgileniyor. Birleşmiş Milletler’in “sahte” diye nitelediği son seçimleri bu ülkeler sessizce destekledi.
Darbe sonrası Batılı yatırımlar ülkeden buharlaştı. Generaller, nakit üretmek için Myanmar’ın orta kesimindeki, Çin devlet silah üreticisi Norinco’nun bir iştiraki tarafından işletilen bakır madeni gibi projelere bel bağlıyor. Ordu bu çıkarları korumak için yakındaki köyleri taradı, evleri yakıp yağmaladı ve yerinden edilmiş insanlar için kurulan sığınakları bombaladı.
Eskiden bakır madeninde çalışan Anyarlı gerilla komutanı Ko Thu Rein, iç bölgedeki güçleri gevşek şekilde koordine eden sürgündeki hükümetin, 80 askerden oluşan birliğine sadece beş tüfek tahsis ettiğini söyledi. Adamlar kendi paralarıyla 10 tüfek daha bulabilmişti. Askerleri metal parçalarından havan rampaları yapmıştı ama ateşleyecek havan mermileri yoktu.
Bir savaş uçağı gökyüzünü yırttı. Gerildik ve Rus yapımı uçağın saldırı için geri dönüp dönmeyeceğini görmek üzere bekledik.
“Bu sonsuza kadar benim hayatım,” dedi Bay Thu Rein.
Bunu meydan okuma olarak mı söyledi, yoksa kaderini kabullenme olarak mı, anlayamadım.
Köylüler geçen hafta bir hava saldırısı olduğunu, ondan önceki hafta da bir saldırı olduğunu, ondan önceki hafta da olduğunu söyledi. Sözü edilmeyen başkaları da vardı. Hepsini listelemek imkânsızdı. Bir restoranda karşılaştığımız bir kadın, artık dökecek gözyaşı kalmadığını söyledi.
Oturmuş noodle kaseleri yiyorduk. İsyancıların kontrolündeki köy, yakıt ve diğer malzemelerin gerilla güçlerine dağıtıldığı bir ulaşım merkeziydi. Ordunun bu köyleri mahvetmesinin nedenlerinden biri de buydu.
Yine de insanların yemek yemesi gerekiyor. Noodle güzeldi. Müşteriler çorbalarını içerken masalardaki telsizler istihbarat akışıyla cızırtılar çıkarıyordu. Bomba sığınağı arka taraftaydı. İçerideki herkesin sığacağı kadar büyük görünmüyordu.
Noodle dükkânının sahibi Daw Wah Wah’a son birkaç gün içinde saldırı olup olmadığını sordum. Başını iki yana salladı.
Sonra hatırladı. İki milden daha kısa mesafede bir hava saldırısı olmuştu. Altı kişi ölmüştü.
Ne zaman oldu, diye sordum.
“Dün,” dedi. “Unuttum çünkü her yerde ölüm var.”
Üç aşamalı seçim turlarından birinin yapılmasından bir gün önce, öğleden hemen sonra iki savaş uçağı köye ulaştı. Ardından üç jirokopter geldi. Bir yakıt deposunun sahibi Ma Khin Moe Hnin çalışmaya devam etti. Sonra bombalar yağdı. Benzin istasyonu kömürleşti; bir sağlık kliniği, misafirhane ve insanların internet erişimi için Starlink uydusuna bağlandığı kafe de öyle. Bayan Khin Moe Hnin’in kayınbiraderi dahil 10 kişi öldü.
“Bir gün olacağını biliyordum,” dedi. “Bombalar hep düşer.”
Bir akşam tekneyle nehri geçmek üzereydik; köprüler kullanılamayacak kadar sık bombalanıyordu. O sırada telsiz, yakınlarda süzülen silahlı paramotorlar konusunda bizi uyardı. Darbe öncesi yıllarda, Bali’de bir tıp konferansındayken Dr. Lone Lone sahilin üzerinde süzülen paramotorları görmüştü; kumaş kanatları mavi gökyüzüne karşı parlaktı. Şimdiyse mürekkep gibi karanlık gecede, ellerinde bombalarla havada süzülen askerleri düşünüyordu. Ordudan firar etmiş iki subay bana, zorunlu askerlik ve safları dolu tutmak için metamfetamin gibi uyuşturuculara bağımlı olan bir orduda paraşütçülerin harcanabilir görüldüğünü söyledi.
Tehlike geçene kadar birkaç saat bekledik.
Dr. Lone Lone karanlıkta alçak sesle, “Ordu bir bakıma yaratıcı,” dedi. “Her zaman öldürmenin yeni yollarını buluyorlar.”
Korku içindeki iç bölgede yolculuğa devam ettik. Noodle dükkânını ziyaret ettikten birkaç gün sonra motosikletlerle altı saat boyunca arka yollarda sarsıla sarsıla ilerledik. Ağzımda ve kulaklarımın derinlerinde toz vardı. Motosikletimi kullanan adamın omzunda bir tüfek asılıydı, kemerine bir el bombası takılmıştı. Motoru hızlandırdı. Birden yolda durmuş, tuhaf derecede temiz siyah bir sedan gördük. Biz de durduk. Arabadan uzun sakallı, gri saçlarını at kuyruğu yapmış bir adam indi. Ordu yeşili bir tişört ve sarong giyiyordu; belinin yanında bir revolver vardı. Kim olduğu hakkında hiçbir fikrim yoktu. Nerede olduğum hakkında da hiçbir fikrim yoktu.
Adam sırıttı ve elini uzattı.
“Bana Brother Zero diyebilirsiniz,” dedi. “Birliğim Zero Guerrilla Force.”
Asıl adı Ko Thet Gyi olan Brother Zero, Myanmar’ın ikinci büyük şehri Mandalay’a yakın Myingyan çevresindeki isyancı kontrolündeki topraklarda faaliyet gösteriyor. Bir sanatçı olan Thet Gyi, darbeden sonra silaha sarılmış. Cunta kontrolündeki bölgede yakalanan eşi, onunla bağlantısı nedeniyle 25 yıl hapse mahkûm edilmiş. Eşinin yüzü kolunda dövme olarak duruyor.
Kampında Bay Thet Gyi, toprağa bomba düşmesiyle oluşan bir krateri gösterdi. Daha sonra daha büyük ve derin başka bir çukura baktık. Bay Thet Gyi, bunun kaçmaya çalışan askerleri için bir hapishane olduğunu söyledi. Beş yıllık savaş ve neredeyse hiç dinlenme umudu olmaması, firar oranlarını artırmıştı.
“Çok seçeneğimiz yok,” dedi. “Askerlerimizi tutmak zorundayız.”
Şubat ayında, diğer gerilla liderleriyle tartışan bir Anyarlı isyancı komutan Myanmar ordusuna teslim oldu. Kısa süre sonra Anyar’daki direniş güçlerine yönelik hassas saldırılar arttı. Muhtemelen bu saldırılar, onun sağladığı istihbaratla beslendi.
Anyar’a yaptığımız yolculuktan sonra, mart ortasında isyancı savaşçılar 2024’te ele geçirdikleri stratejik Tagaung kasabasını kaybetti. Dr. Lone Lone’un adamları, ziyaret ettiğimiz tepe cephe hattından çekilmek zorunda kaldı. Taburu şimdi onu gördüğümüzdeki büyüklüğünün yarısı kadar. Yardımcı komutanı —ona en sevdiği içecek olan Starbucks karamelli latte paketlerinden birkaç tane verdiğimde neredeyse bana sarılmıştı— firar etti. Ordunun desteklediği rejimi ortadan kaldırmak anlamına geliyorsa ölüme razı olduğunu bana içtenlikle söyleyen eski bir öğretmen de firar etti.
Haber yolculuğumuz sırasında bir akşam, bir kamyonetin arkasında irkilerek uyandım. Durmuştuk; bir başka olası hava saldırısının geçmesini bekliyorduk. Dr. Lone Lone bana sırıttı. Umutsuz görünen bir savaşta komutanlık yapan biri için çok gülüyordu. Sonra gülümsemeyi bıraktı.
“Devrimi kazanamazsam keşiş olacağım,” dedi. “Her zaman meditasyon yapmaya çalışıyorum ama bazen bu dünyada bu çok zor.”
