Hükümetler hayat pahalılığı krizini yanlış yönetiyor: Fiyatları baskılamak yerine gelirleri artırmalılar
Economist
🔹 1912’de Yale Üniversitesi ekonomisti Irving Fisher, farklı ülkelerdeki grev, ekmek isyanı ve sosyalist hareketlerin ortak nedeninin yükselen yaşam maliyeti olduğunu yazdı.
🔹 IMF’nin son Dünya Ekonomik Görünümü raporuna göre 2007-08, 2022 ve Hürmüz Boğazı’nın kapanmasının ardından yaşanan krizlerde küresel faktörler, zengin ülkelerdeki yaşam maliyeti artışının yaklaşık yüzde 70’ini oluşturdu.
🔹 Yaşam maliyeti krizi, gıda ve enerji gibi temel ihtiyaçların fiyatlarının diğer fiyatlara kıyasla olağan dışı biçimde artmasıyla tanımlanıyor. Gıda ve yakıt fiyatlarındaki yükselişin tüketici fiyatları veya ücretlerdeki genel artışla dengelendiği durumlar bu tanıma dahil edilmiyor.
🔹 İncelenen 85 ülkenin yaklaşık yüzde 90’ı son 20 yılda en az bir yaşam maliyeti krizi yaşadı; 11 ülke üç veya daha fazla kriz geçirdi.
🔹 Tipik bir krizde temel ihtiyaçların fiyatları 18 ay içinde diğer fiyatlara kıyasla yüzde 8’den fazla artıyor ve birkaç yıl boyunca yüksek kalabiliyor. En kötü noktada enflasyona göre düzeltilmiş ücretler, kriz yaşanmayan senaryoya kıyasla yüzde 5,9’a kadar gerileyebiliyor.
🔹 Hükümetler krizlere fiyatları baskılayarak veya etkilenen kişilerin gelirlerini artırarak yanıt veriyor. Gelişmekte olan ekonomilerde iki yaklaşım yaklaşık eşit ağırlık taşırken, zengin ülkelerde gelirleri artırma politikaları daha fazla kullanılıyor.
🔹 Gümrük vergisi ve dolaylı vergi indirimleri ile fiyat kontrolleri enflasyon beklentilerini yalnızca sınırlı ölçüde azaltabiliyor. Avrupa ülkelerinde elektrik, gaz ve petrol fiyatlarını baskılamak için harcanan her 1 avronun yalnızca 20 senti yoksullara ulaşıyor.
🔹 Fiyat baskılama politikaları, tüketicilerin talebi azaltmasını veya daha ucuz ürünlere yönelmesini engelleyebiliyor. Üretici sübvansiyonları ise bazı durumlarda vergilerden elde edilen kaynakların yabancı müşterilere aktarılmasına yol açıyor.
🔹 Yoksul ülkelerde gelir testine dayalı yardımlar için gerekli altyapı bulunmayabiliyor; fiyat kontrolleri ve vergi indirimleri daha hızlı uygulanabildiği için tercih edilebiliyor.
🔹 Zengin ülkelerin bu yılki kriz sırasında aldığı politika önlemlerinin yaklaşık yüzde 70’i fiyatları sınırlamaya odaklandı. Bu oran, Rusya’nın Ukrayna’yı işgalinin ardından 2022-23 döneminde yüzde 40’ın altındaydı.