Veriler, Britanya’nın refah politikalarında söylenmeyenleri ortaya koyuyor
Financial Times
🔹 İngiltere ve Galler’deki seçim bölgelerinin yaklaşık yüzde 75’inde sosyal yardımlara yapılan harcama, gelir vergisi ve çalışanların ulusal sigorta katkılarından elde edilen geliri aşıyor. İskoçya ve Kuzey İrlanda, farklı sosyal güvenlik sistemleri nedeniyle analize dahil edilmedi.
🔹 Katma Değer Vergisi ve işverenlerin ulusal sigorta katkıları da hesaba katılırsa oran bir miktar düşebilir; ancak gelir vergisi ve çalışanların ulusal sigorta katkıları, bordrolarda her ay görünür olduğu için çalışanlar açısından en belirgin kalemler arasında yer alıyor.
🔹 Adam Smith Enstitüsü, vergi tabanının genişletilmesinin yanı sıra sosyal yardım sisteminin kapsamı ve erişilebilirliğinin azaltılmasının vergi-refah dengesini iyileştirebileceğini açıkladı. Enstitü, vergi sistemindeki teşviklerin çalışmayı zorlaştırdığını belirtti.
🔹 Liberal Demokratların seçim bölgelerinin yüzde 57’sinde vergi gelirleri sosyal yardım harcamalarını aşıyor. Bu oran Muhafazakârların seçim bölgelerinde yüzde 31, İşçi Partisi’nin seçim bölgelerinde ise yüzde 19.
🔹 Reform UK lideri Nigel Farage’ın Clacton seçim bölgesinde yetişkin başına net katkı eksi 6.161 sterlin düzeyinde bulunuyor. En düşük performans, yetişkin başına eksi 6.320 sterlin net katkıyla İşçi Partisi’nin elindeki Liverpool Walton’da görülüyor.
🔹 İşçi Partisi’nin elindeki tipik bir seçim bölgesinde Kişisel Bağımsızlık Ödemesi (PIP) talep edenlerin sayısı, tipik bir Muhafazakâr seçim bölgesine kıyasla yaklaşık yüzde 55 daha yüksek. İşçi Partisi’nin çoğu seçim bölgesinde PIP alanların sayısı, görevdeki milletvekilinin çoğunluğunu aşıyor.
🔹 PIP alanların sayısı, 2024 genel seçimlerindeki dar oy farkları nedeniyle Muhafazakârların elindeki seçim bölgelerinin yaklaşık yüzde 70’inde görevdeki milletvekilinin çoğunluğunu aşıyor. Tüm Muhafazakâr milletvekillerinin çoğunluğu, seçim bölgelerinde devlet emekliliği alan kişilerin sayısından daha düşük.
🔹 Çalışma ve Emeklilik Bakanlığı devlet emekliliğini sosyal yardım kapsamında değerlendiriyor. Devlet emekliliği, yıllık 330 milyar sterlinlik sosyal yardım faturasının en büyük kalemini oluşturuyor; Britanya’da 24 milyondan fazla kişi en az bir sosyal yardım alıyor.
🔹 Muhafazakârların seçim bölgelerinde sosyal yardım harcamalarının çoğu emekli maaşlarından oluşuyor. İşçi Partisi’nin seçim bölgelerinde harcama; evrensel kredi ve PIP gibi çalışma çağındaki kişilere yönelik desteklere daha fazla kayıyor.
🔹 Londra’da bordro vergilerinden elde edilen her 1 sterlin karşılığında sosyal desteğe 0,78 sterlin, İngiltere’nin güneydoğusunda 0,98 sterlin harcanıyor. Kuzeydoğuda bu tutar 2,19 sterline, Galler’de ise 1,88 sterline çıkıyor; Galler’de sosyal yardım harcamalarının vergi gelirlerini aştığı hiçbir seçim bölgesi bulunmuyor.
🔹 Londra, diğer tüm bölgelerden daha fazla yetişkin başına konut yardımı ve evrensel kredi harcaması yapıyor. Bölgesel ekonomik büyümenin güçlendirilmesi, sosyal yardım faturasının azaltılmasını kolaylaştırabilir.
🔹 Andy Burnham’ın yerinden yönetim planı ABD’deki federal modele benzer biçimde uygulanırsa, bölgeler arasındaki rekabet yerel ekonomileri güçlendirebilir. Belediye başkanlarının daha fazla vergi toplama yetkisi alması planlanıyor.
🔹 Sağlık durumuyla çalışma kapasitesi arasındaki ilişki zayıf olan başvuruların sıkı denetlenmesi ve sahtekârlıkla mücadele, sosyal yardım harcamalarının azaltılmasına yönelik adımlar arasında yer alıyor.




