NATO’nun kalıcı krizi
Foreign Affairs
🔹 Florence Gaub ve Jonathan Heist, NATO’nun mevcut krizinin ittifakın tarihindeki önceki anlaşmazlıklarla aynı çizgide olduğunu savundu.
🔹 Donald Trump’ın ikinci başkanlık döneminde Avrupa’nın savunma harcamalarına yönelik eleştirileri ve ABD’nin 5. Madde taahhüdüne ilişkin sorgulamaları transatlantik gerilimi artırdı.
🔹 Washington ile Avrupa arasındaki anlaşmazlıklar, Ukrayna savaşı ve ABD-İsrail’in İran savaşı nedeniyle G-7 toplantıları sırasında yeniden öne çıktı.
🔹 ABD’nin Avrupa’nın savunma harcamalarını yetersiz bulması NATO’nun kuruluşundan bu yana süren temel gerilimlerden biri oldu.
🔹 NATO’nun 2006 Riga zirvesinde belirlenen GSYH’nin yüzde 2’si düzeyindeki savunma harcaması hedefini 2014’te yalnızca az sayıda üye karşılıyordu.
🔹 Rusya’nın Ukrayna’yı işgali ve Trump yönetiminin baskısı, birçok Avrupa ülkesini yüzde 2 hedefine yaklaştırdı veya bu seviyenin üzerine taşıdı.
🔹 NATO üyeleri, ittifak sınırları dışındaki askerî operasyonlarda Süveyş Krizi, Vietnam, Irak, Libya, Suriye ve İran başlıklarında defalarca ayrıştı.
🔹 1956 Süveyş Krizi’nde ABD, İngiltere ve Fransa’nın İsrail’le birlikte Mısır’a karşı yürüttüğü operasyona karşı çıktı.
🔹 2003 Irak işgali, NATO içinde ciddi bir bölünme yarattı ve ittifakın amacı üzerine tartışmaları yeniden başlattı.
🔹 2019’da Fransa Cumhurbaşkanı Emmanuel Macron, Türkiye’nin kuzey Suriye’ye yönelik harekâtı sonrasında NATO’nun “beyin ölümü” yaşadığını söyledi.
🔹 Ukrayna NATO üyesi olmadığı için ittifak 5. Madde’yi devreye sokmadı.
🔹 NATO ülkeleri, Ukrayna’ya silah, istihbarat, eğitim ve mali destek sağladı ancak desteğin kapsamı ve savaşın nihai hedefi konusunda tam uzlaşı oluşmadı.
🔹 ABD’nin Avrupa’daki bazı askerî kapasitesini azaltması, Washington’ın diğer küresel meydan okumalara yönelme eğiliminin parçası olarak konumlandı.
🔹 NATO, üyelerinin güvenlik maliyetlerini ittifaktan ayrılmanın siyasi maliyetlerinden daha ağır görmesi nedeniyle krizlere rağmen varlığını sürdürdü.